ก่อนอื่นผมชื่อ เอก ครับ อายุ 28 ปีผมกับแฟนคบกันมาประมาณ 6 ปี เราคบกันมาตั้งแต่  สมัยเรียนมหาลัย ที่ผ่านมาเรารักกันดีให้เกียรติกันทั้งการกระทำและคำพูดส่งเสริมกันในทุก ๆ เรื่อง และฝ่าฝันอุปสรรคทางด้านพ่อแม่ของแฟนผมมาด้วยกันเยอะมาก เพราะสมัยที่เรียนอยู่ ทางพ่อแม่ ของแฟนผมไม่ยอมรับให้ผมคบกับแฟนไม่อนุญาตให้ไปไหนด้วยกันพูดง่าย ๆ ว่ากีดกัน ทุกวิถีทาง ผมเริ่มเข้าบ้านแฟนได้ ตอนใกล้เรียนจบเที่ยวไปมาหาสู่จนปัจจุบันพ่อแม่แฟนผมก็ไม่ว่าอะไรแล้ว

กลับมาที่ผมกับแฟนผมนะครับ คบกันมานานจนเพื่อนสมัยเรียนทุกครั้งที่เจอกันมันต้องพูดแซวเสมอและผมไม่เคยที่จะมองผู้หญิงคนไหนว่าสวยมากกว่าแฟนผมเลยเราไม่ค่อยทะเลาะกัน เพราะเป็นคนใจเย็นทั้งคู่ทุกครั้งที่คุยกันเจอกันเหมือนจะมีความสุขไปทุกอย่างไม่เคยมีเรื่องไหนที่แฟนผมทำให้ผมอึดอัดใจเลยสักครั้งและแฟนผมกับแม่ของผมก็สนิทกันมากในสายตาผมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผมคิดเสมอว่าผมเป็นคนที่โชคดีมากมีหลาย ๆ ครั้งนะที่ผมอยากขอแต่งงานแต่ มันก็ยังไม่มีอะไรพร้อมสักอย่างทุกอย่างเหมือนว่าเกือบจะจบด้วยดีใช่มั้ยครับ

เมื่อประมาณเดือนกันยาปีที่แล้วผมได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าฝ่ายพัฒนาบุคลากร  ช่วงต้นเดือนกันยาจะมีน้อง ๆ นักศึกษาฝึกงานมาฝึกงานที่บริษัท 9 คน ซึ่งเป็น ผู้หญิง ทั้งหมดแน่นอนว่าต้องเป็นหน้าที่ผมที่ต้องจัดงานอบรมก่อนเริ่มงานและมีทติ้งนักศึกษาในทุก ๆ เช้าในวันที่เราจัดอบรมกัน 3 วัน ก่อนเริ่มงาน ทุกอย่างดูเป็นปกติดี เราอบรมกันแบบสนุกสนาน สนิทกันทุกคนทั้งทีมงาน 3 คนและนักศึกษาฝึกงานเนื่องจากอายุไม่ได้ห่างกันมากมีเพียงผู้หญิงคนนึงที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องก้มหน้าสงบเงียบ ผมถามเธอว่าง่วงแล้วหรอครับเรานอนกันซัก ชม. มั๊ย เธอเงย หน้าขึ้นยิ้มเพียงเล็กน้อยแล้วตอบกลับมาสั้น ๆ ว่าค่ะ ผมจึงเบรคให้ทุกคนพัก 20 นาทีเรากลับมา อบรมกันต่อผมไม่ได้สนใจผู้หญิงกลางห้องคนนั้นอีกจะรู้สึกก็แต่ว่าเธอเหลือบมองมาที่ผมอยู่เป็นระยะ แอบมองมาเรื่อย ๆ

วันที่ 3 เราอบรมกันเสร็จหลังเลิกงานบริษัทก็พาน้องนักศึกษาฝึกงานไปเลี้ยงฉลองต้อนรับและ ผมที่ได้เลื่อนตำแหน่งไปด้วยเลย พี่กุณฝ่ายการเงินบอกกับผมว่า พี่เป็นคนแนะนำเจนให้มาฝึกงาน ที่นี่เจนคือน้องผู้หญิงเงียบ ๆ คนนั้นที่มาฝึกงานที่บริษัทโดยที่ไม่รู้จักนักศึกษา 8 คนที่เหลือเลยแต่ วันนี้เจนร่าเริง ยิ้มและพูดเก่งขึ้นนิดหน่อย เราเริ่มต้นคุยกันเรื่องกล้องโทรศัพท์เพราะเราสองคน ใช้ รุ่นเดียวกันและสีเดียวกันในขณะที่เจน ก้มหน้ามองที่จอโทรศัพท์และพูดอธิบายไปด้วยแปลกที่ผม ไปนึกถึง ตอนนั้นที่ผมถามเจนและเธอเงยหน้าขึ้นมาตอบ ผมเห็นเจนเป็นคนชัดเจนขึ้นเธอผิวขาวหุ่นบาง คิ้วคม ตาโตมาก จมูกโด่ง นิ้วมือที่กำลังสัมผัสหน้าจอเรียวยาวดูใส สะอาดเจนแทบจะไม่แต่งหน้าแต่เจนไม่มีแม้แต่รูขุมขนหน้าเล็กนิดเดียวผมรู้สึกเลยว่าผมประหม่าและตื่นเต้น ตื่นเต้นจนแทบจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่อยู่ ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของใครนอกจากเสียงหัวใจผมที่มัน เต้นเเรงเหมือนจะระเบิดออกมา ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี ในขณะที่ผมกำลังขับรถกลับบ้านผมมีคำถาม ที่จะถามตัวเองมากมาย แต่ผมไม่กล้าถามตัวเองว่าชอบเจนรึเปล่าเพราะผมเองก็กลัวคำตอบ ที่ใจผมจะให้เหตุผลเหมือนกันกลับมาถึงบ้าน ผมโทรหาแฟนผมเหมือนทุกครั้งปรากฏว่า แฟนถามผมว่าเอาเบอร์ใครโทรมาหลังจากวางโทรศัพท์ ผมก็รีบเช็คว่าเป็นเบอร์ใครแน่นอนครับ ทั้งโต๊ะที่นั่ง ใกล้กันโทรศัพท์เหมือนกันเป็นใครไม่ได้นอกจากเจน วันต่อมาผมจึงเอาโทรศัพท์ไปคืนเจนแล้วเราก็คุยกันมากขึ้นมันทำให้ผมรู้ศึกดีมากเหมือนมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมและมันก็เลยจุดที่เป็นนักศึกษาฝึกงาน จนวันนึงแฟนผมจับได้และขอเลิกกับผม 6 ปีที่ผ่านมามันก็ได้หายไปและจบลง

คนที่กำลังจะหลงผิดเหมือนผมดูไว้ เป็นอุทาหรณ์และคนที่เคยเป็นเหมือนผม  ผมควรจะทำให้ทุกอย่างมันชัดเจนมีแฟนก็ควรที่จะรักแฟนแค่คนเดียว แต่ถ้าหมดรักกันแล้วก็ควรเลิกกันก่อนที่จะมีคนใหม่